خشت

گاهی حرفی می زنیم برای آرام کردن طرف مقابل، برای تخلیه کردن, راحتی خیال و آسایش خودمان، اینجور مواقع حرف نزدن بهتر از حرف زدن هست، حرفی که گوینده و شنونده می دانند در حد رفع تکلیف بوده ولی در این بین شنونده کورسویی از امید پیدا می کند و این آزار دهنده می شود. حرفهایی از این دست که سعی میکنم کنارت باشم، به زودی همدیگر را می بینیم، روی من حساب کن را بارها شنیده ایم و البته گاهی شرایط اجازه نمی دهد اما کافی است با توضیح دادن متوجه مان کنند آنوقت قابل تحمل می شود.

از طرف دیگر، حرف زدنی که نادیده انگاشته شود حرفی که به قصد انجام دادن گفته ای و نادیده گرفته شده نیز آزار دهنده می شود، در هر دو صورت بلاتکلیفی و انتظار به فرد آسیب می رساند.