خشت

اگر مقدور باشد که دوباره از نو شروع کنم که البته مقدورم نیست اول صبر خواهم کرد تا رشد کنم تا صبر داشته باشم، نه میخواهم جای دیگری باشم یا کسی دیگر، نه دلم می خواهد پولدار باشم و با چهره ای متفاوت، همین که هستم کفایت میکند، تنها صبر کردن پیشه میکنم اونقدر صبور که روزی برسد تو را ببینم و چشم و دل بکر و دست نخورده ام را پیشکش تو کنم، تلاش خواهم کرد آسایش را مهمان آرامش بودنت کنم، کتاب می خوانم،  شعر یاد میگیرم تا شعور در کنارت بودن را بیابم، به شرط بودنت هر کار شایسته ای شدنیست، شرط اول یافتن توست وگرنه هزار بار از نو شروع کردن را چه سود.

بهار که می آید سردی هوا به خنکایی دلچسب تبدیل شده و همه چیز تغییر میکنه، بیدار میشه طبیعت، سبزی و شکوفه کردن درختان، آب شدن برفها و جاری شدن رودها، نوای بلبلان و جیک  جیک مستانه گنجشکان، ایام سفر و دید و بازدید عزیزان، شروعی بعد از یک پایان، بهار  که  می آید با خود شادی می آورد و امید، بوی تازگی فراگیر می شود، تو هم آمدی بهارانه و سبز، بهاری آمدی و با خود سرمای زمستان تنهایی را ورق زدی، نوای پرندگان فصل تو بیدارم کرد، سبز شده و جوانه زدم، جوانه های احساس، برف کلمات آب شد و جوهر قلم جاری شد، فصل دیدن و باز دیدن شد، دیدنی ترین هم تکراری می شود و تو نشدی، آمدی و دنیایم متفاوت شد رنگها همان رنگ بود اما شفافتر، پررنگتر از قبل، درخشان.

به قول بانو خورشید: همایون باد ایامتان

باز هم رفتنی دیگر نزدیک است، همه روزی میروند، هر پایانی شروع اتفاقی تازه است، تو که باشی هیچ بودنی شگفت زده ام نمی کند همانگونه که زیباترین گل باغچه سایر گلها را از دیده پنهان میکند، زیبای باغچه زندگی ام ببین که پاییز هم بار سفر بست که برود با همه زیبایی هایش، میرود تا جای خود را به فصل سرد زمستان بدهد درست مثل همان وقتی که تو رفتی و فصل سرد ما را رقم زدی، زمستان هم رفتنی است، رنگین کمان فصلها سفرت بیخطر، هم سفرت دعای خیر من و باد و باران، برگ ریزان میروی تا سالی دیگر، کاش میشد همه رفتنها مثل پاییز بود که برود و دگر بار بیاید، وعده دیدار فصل عشق و عاشقی با فصل سرما، شبی است یلدایی، آخرین دیدار اینان طولانی و دل کندن سخت، پاییز درد دارد و هیچکس حرف دلش را نشنیده، برگ ریزانش برای چیست نمیدانم، بیچاره و دیوانه پاییز، درد هم بماند فردا روزش آرامتر میشود، هر دردی آرام میشود با مرهم زمان اما تمام نمیشود. 

بعضی وقتها حقیقت آخرین چیزی است که نیاز داریم بشنویم.

میشه عصبانی شد بدون اینکه داد بزنیم یا فریاد بکشیم ولی توهین نکنیم، حتی توهین کرده(همه هم انجام میدیم) ولی قیافه، شغل، جنسیت، خانواده، لهجه، ملیت و نژاد  کسی را تحقیر نکنیم برای اثبات خود دیگری را پلکان نکنیم، نشکنیم و نیازاریم.

همه کنش و واکنش دوران کودکی ناب است، خنده و گریه اش، قهر و آشتی وحتی بازی دادن و ندانش پاک و خالص است. بچه که بودم وقتی دیده نمی شدم و بازی ام نمی دادند دلگیر می شدم اما الان وقتی بازی ام می دهند یا بدتر از آن وقتی که خود را به بازی می گیرم سخت آزرده میشوم.

احتیاج سیر نزولی مقام و شهامت است به قعر نیاز و نیرنگ، وقتی خواسته ای برآورده نشود به آن کمبود خو می گیریم، عادت به پلشتی و ناهنجاری بلای انسانیت است و عادت ما را بنده احتیاج خود می کند، اختیار یکنفر در قبال محتاج بودن آن دیگری مانند دو قطب هم نام آهن ربایی هستند که همدیگر را دفع می کنند.

برای آموزش و به جهت بهره برداری از فیل پایش را از دوران کودکی با زنجیر به جایی می بندند ابتدا ناتوان است و قدرت پاره کردنش را ندارد به مرور برایش عادت می شود به گونه ای که وقتی بزرگ شد وتوانمند نیز حرکتی برای رهایی از قید و بند انجام نمی دهد چرا که عادت و باور به این عادت مانع حرکتش می شود و نه زنجیر.

برای حضوری موثر باید اندیشه کرد، پایان را ندانیم گذر ایام کمتر حس میشود.

رسیدن ملاک مناسبی برای نادیده انگاشتن جایی که پا می گذاریم نیست.

راهی که طی می کنیم بی دام و بلا نیست و بی انگیزه سخت طی می شود.

جز آب تشنه را چه سود و تا وقتی تشنه نباشی خواستن هوسی بیش نیست.

رفتن آسان است و کسی از رفته نمی پرسد چرا رفتی.

نیست هیچ آتشی بدون دود، زیباترین و گرم ترین آتش به پایان سلام می کند.

"برای رسیدن راهی جز رفتن نیست"

بر من ببخشید عدم پاسخ به نظرات و خواندن نوشته های تان را بدون ابراز نظر.

قوانین بشری و الهی نوشته شده به دست بشر عده ای را خوشتر می شود و معمولا برای گروهی خاص نوشته می شوند به گونه ای که بتواند فشار عده ای اندک را بر بسیار دیگر کم کند. اما همین عده بسیار و مظلوم بدون اعمال فشار قانون را رعایت نمی کنند به عبارتی مجریان قانون برای اجرای آن به زور متوسل می شوند و همین اعمال زور نیز ماهیت وجودی قانون را زیر سئوال می برد.

* تشکر از دوستانی که در پست قبلی نقد کرده بودند و البته کم و عزیزانی که تعریف کردند ولی بسیار.

ستاره ها را دوست دارم چون خوب و بد ندارند و همیشه رفتارشون یکی است و اغلب سرجایشان هستند و اگر گاهی دیده نمی شوند دلیل نبودنشان نیست، کم فروغ می شوند اما حضور دارند برخلاف برخی انسانها که حضور دارند اما کم فروغ و اینگونه فکر می کنند"من تو را می خواهم چون با منی وقتی کسی را نمیخواهم تو هم نخواه".

به راستی تا کجا یک دوست را تاب می آوریم و ارزش یک دوست مخصوصا یک دوستی مجازی تا کجاست.

تا آنجا که ما میخواهیم؟ یعنی یک رابطه دوستی با نخواستن ما تمام میشود؟

مورد محبت قرار گرفتن ساده است ولی زنده نگه داشتن محبت دریافتی کمی مدارا می خواهد اما دوست داشتن سخته اینکه بتوانی کسی یا چیزی را در یک سیر صعودی ملایم تا رسیدن به قله دوست بداری و ماندن در این قله به مراتب سختتر چرا که بودن در این ارتفاع و حفظ تعادل مهارت زیادی میخواهد.

دو تا پست قبلی را در این زمینه نوشتم و بیشتر تشویق بود و تایید و برخی هم تعجب کردند و از همه بهتر کسانی توبیخ و نصیحت نمودند به راستی نقطه توقف برای عشق کجاست و چه کسی حق ندارد عاشق بماند و عشق خود را ابراز کند؟ همه ما به چیزی، کسی یا کسانی عشق می ورزیم فقط در گذر زمان مناسبت آن فرق می کند زمانی والدین، دوستان، خانواده، طبیعت و حتی حیوانات، به تعداد قطرات باران دلیل برای عشق ورزیدن وجود دارد.

درخت نیست هَرَس بخواهد لباس نیست درزی بتواند موضوع درد است و درمان، جان است و جانان، وقتی کسی اندازه ات نیست چرا میخواهی به اندازه های خودت دست بزنی، اگر پر و بالت را زدی قدرت پرواز نداری.

برگه ای کوچک و رنگ و رو رفته سالهاست اول آذر هر سال وسوسه ام میکند که به واکاوی یاداشتها و خاطرات مکتوب مشغول شوم، هیچ ندارد جز ارقامی که چیدمانشان تاریخ و قطعه و ردیف را می سازد، هیچ ندارد جز بودنی که رفتن شد، هیج ندارد جز خاطراتی کوتاه که قاعدتا نباید جایی را اشغال کند نباید موثر باشد اما کرد اما بود.

همه گرگها باران دیده اند اما از گرگ بالان دیده است که باید ترسید، انسان وقتی کسی را در بند عشق و محبت خود می بیند تازیانه در دست می گیرد.

هر آمدنی را رفتنی در پی خواهد بود و گاهی از آمدن و رفتن ما تغییری حاصل نمی شود، حاصل که هیچ، دودی هم بلند نمی شود از این همه سوختن، ساختن و خواندن و خوانده شدن.

برخی رفتن ها برای این است که به خود برگردیم و کمی از گفتار و کردار خود فاصله بگیریم و با انرژی و شاید دید بهتری برگردیم ممکنه رفتن موقت برخی دوستان مارا اذیت کند که یقینا می کند مخصوصا دوستانی که سبک و روش خود را دارند ولی باید به خواسته این عزیزان ارج بگذاریم امروز صبح وبلاگ کتایونِ صبح بخیر را با این جمله "شاید وقتی دیگر" نیمه افراشته دیدم هر چند دود این رفتن به چشم ما دوستان می رود اما با آرزوی سلامت و این امید که این رفتن را آمدنی هست خوشحالیم.

وقتی شخصی در تصور مردمان نگنجد بی گمان تصویری است بر دیوار.