خشت

همیشه از اینکه دو نفر به مرحله ای از ارتباط میرسن که به خودشون اجازه میدن کلید دلشون را به هم دیگه بدن خوشحال میشیم در اینجور مواقع برخی یاد گذشته و امیدهایی که داشتن و عده ای هم به یاد آینده و کسی که قراره این تبادل کلید را انجام بدن، گاهی سرنوشت شوخی بیرحمانه ای برای برخی رقم میزنه و با یک انتخاب، انتخابی که نتیجه اش بعدها مشخص میشه به این نتیجه میرسن که کاش اصلا دلی نبود و هستن کسانی که در ادامه هم رضایت از رفتار و کردارشون هویداست.

 همه شنیدیم مهر، علاقه و عشق آدمی به قلب اوست در اینجور مواقع به یاد کسانی میفتم که عمل پیوند قلب انجام میدن و این سئوال برام پیش میاد که شخصی که قلبش اهدا می شود احساسش چه می شود یا گیرنده قلب چه حسی دارد، من و مایی که طرف احساسی این افراد هستیم چه سرنوشتی داریم؟