خشت

هر آمدنی را رفتنی در پی خواهد بود و گاهی از آمدن و رفتن ما تغییری حاصل نمی شود، حاصل که هیچ، دودی هم بلند نمی شود از این همه سوختن، ساختن و خواندن و خوانده شدن.

برخی رفتن ها برای این است که به خود برگردیم و کمی از گفتار و کردار خود فاصله بگیریم و با انرژی و شاید دید بهتری برگردیم ممکنه رفتن موقت برخی دوستان مارا اذیت کند که یقینا می کند مخصوصا دوستانی که سبک و روش خود را دارند ولی باید به خواسته این عزیزان ارج بگذاریم امروز صبح وبلاگ کتایونِ صبح بخیر را با این جمله "شاید وقتی دیگر" نیمه افراشته دیدم هر چند دود این رفتن به چشم ما دوستان می رود اما با آرزوی سلامت و این امید که این رفتن را آمدنی هست خوشحالیم.