خشت

ستاره ها را دوست دارم چون خوب و بد ندارند و همیشه رفتارشون یکی است و اغلب سرجایشان هستند و اگر گاهی دیده نمی شوند دلیل نبودنشان نیست، کم فروغ می شوند اما حضور دارند برخلاف برخی انسانها که حضور دارند اما کم فروغ و اینگونه فکر می کنند"من تو را می خواهم چون با منی وقتی کسی را نمیخواهم تو هم نخواه".

به راستی تا کجا یک دوست را تاب می آوریم و ارزش یک دوست مخصوصا یک دوستی مجازی تا کجاست.

تا آنجا که ما میخواهیم؟ یعنی یک رابطه دوستی با نخواستن ما تمام میشود؟