خشت

      ای مفتی شهر از تو پرکارتریم  / با این همه مستی ز تو هوشیارتریم                           

می نویسم شاید باشم

احتیاج سیر نزولی مقام و شهامت است به قعر نیاز و نیرنگ، وقتی خواسته ای برآورده نشود به آن کمبود خو می گیریم، عادت به پلشتی و ناهنجاری بلای انسانیت است و عادت ما را بنده احتیاج خود می کند، اختیار یکنفر در قبال محتاج بودن آن دیگری مانند دو قطب هم نام آهن ربایی هستند که همدیگر را دفع می کنند.

*زمان درمان می کند و محبت موهبتی که دهنده و گیرنده را شاد می کند و بخشیدن خطای خود کاری سخت.
+ نوشته شده در  شنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۰ساعت 0  توسط خشت  |