رابطه اعتماد و نو آوری
وقتی قرار بر همکاری باشد نبود اعتماد به همان اندازه مخرب است که اعتماد بیش از اندازه داشته باشیم، سطحی از اعتماد مفید فایده است که نه چشمان خود را ببندیم و نه کنکاش بیمورد را دامن بزنیم. داشتن صداقت و عدم منفعت طلبی صرف تنها دلیل اعتماد نیست بلکه وفای به عهد و توانایی به فعل درآوردن قول، عامل مهمی است که می تواند در بهبود رابطه متقابل و شراکت تاثیر گذار باشد.
برای گسترش نوآوری با انجام مذاکره، ارائه راهکار تازه و طرحهای جدید اکثر شراکتها شکل می گیرد که در ابتدا یافتن شریک مناسب و سپس توافق بر سر هدف مشترک و همکاری نزدیک می تواند موانع و مشکلاتی را بوجود بیاورد که از آن جمله عمل نکردن به تعهدات، تغییر و تحولات توسط مشارکتهای قبلی و وجود ریسک که لازمه نوآوری است می تواند مانع از ادامه همکاری باشد، باور عمومی بر این است که داشتن یک قرار داد محکم و کامل می تواند تضمینی برای یک شراکت باشد در حقیقت قرارداد می تواند باعث کنترل اطلاعات و زمینه ساز محیطی شود که با کنترل بیشتر و بالا بردن سطح توقع روند پروژه را کُند نماید.
اعتماد بیش از حد می تواند سطح مطلوب تنش که تا حدودی لازمه پیشرفت و نوآوری است و در یک کار تیمی لازم و ضروی است را از بین ببرد، تنش بیش از حد مانع از پویایی و کار گروهی می شود و عدم تنش باعث سازگاری اعضای تیم شده و باغث می شود به سرعت ایده های یکدیگر را بپذیرند و خشنودی طرف مقابل ملاک عمل واقع شود.
در نتیجه سطحی از اعتماد مطلوب است که مانع از تفرقه شود و موجب رقابتی سالم در ارائه نظرها و طرحهای مفید شده و صد البته به شرطی که نقد سالم را مد نظر داشته باشیم، در پایان باید گفت وقتی نوآوری در شراکت مد نظر باشد اعتماد مفید بوده ولی اعتماد بیش از حد نیز مخرب است.